Ulicami warszawskiego Żoliborza przeszła XXVI Ogólnopolska Droga Krzyżowa Ludzi Pracy, odbywająca się pod hasłem: „Owoce ziemi i pracy rąk ludzkich”. To coroczne nabożeństwo, przypadające tradycyjnie w piątek poprzedzający Niedzielę Palmową, zgromadziło przedstawicieli licznych środowisk zawodowych z całej Polski, związkowców z NSZZ „Solidarność” oraz wiernych pragnących przeżywać mękę Pańską i oddać hołd dziedzictwu swojego patrona, bł. Jerzego Popiełuszki. Wydarzenie zostało zorganizowane przez Sanktuarium bł. Jerzego Popiełuszki w Warszawie we współpracy z Komisją Krajową NSZZ „Solidarność” oraz Regionem Mazowsze.
Msza św. przed XXVI Ogólnopolską Drogą Krzyżową Ludzi PracyGość Warszawski
Uroczystości zainaugurowała Msza św. w Kościele św. Stanisława Kostki przy ul. Hozjusza 2, sprawowana przy grobie bł. Jerzego Popiełuszki, kapelana Solidarności i patrona ludzi pracy. Podczas Eucharystii ks. Michał Kotowski, duszpasterz ludzi pracy archidiecezji warszawskiej, powitał zgromadzonych, wśród których znaleźli się m.in. wiceprzewodniczący Komisji Krajowej Grzegorz Adamowicz, przewodniczący Regionu Mazowsze Dariusz Paczuski oraz delegacje Solidarności Rolników Indywidualnych z Tomaszem Obszańskim na czele.
Msza św. w sanktuarium bł. Jerzego Popiełuszki
W homilii ks. Michał Kotowski przypomniał nauczanie św. Jana Pawła II o nierozerwalnej więzi między światem pracy a krzyżem Chrystusa. Wskazał, że ideą nabożeństwa jest zjednoczenie wysiłku i problemów pracowników z ofiarą Zbawiciela, co nadaje głęboki sens każdemu ludzkiemu staraniu. Szczególnym akcentem tegorocznej Drogi Krzyżowej było upamiętnienie 45. rocznicy powstania Solidarności Rolników Indywidualnych. Przywołano słowa bł. Stefana Wyszyńskiego, który podkreślał, że ziemia służy wyżywieniu narodu, a rolnicy mają prawo do tworzenia niezależnych związków.
XXVI Ogólnopolska Droga Krzyżowa Ludzi PracyGość Warszawski
Po zakończeniu Liturgii procesja wyruszyła na żoliborskie ulice, niosąc krzyż symbolicznie podjęty przez hutników z grobu męczennika, bł. Jerzego Popiełuszki. W wydarzeniu uczestniczyły liczne poczty sztandarowe oraz delegacje regionalne, a poszczególne stacje Drogi Krzyżowej powierzono reprezentantom różnych grup zawodowych. Krzyż nieśli m.in. hutnicy z Huty Warszawa, górnicy, strażacy, pracownicy służby zdrowia, kolejarze, przedsiębiorcy, nauczyciele oraz młodzież. Każdej stacji towarzyszyły głębokie rozważania przygotowane przez Pawła Zdziarskiego ze Stowarzyszenia „Wspólnota i Pamięć”, które łączyły mękę Pańską z etosem solidarności oraz bolesną historią Polaków na Kresach Wschodnich.
XXVI Droga Krzyżowa Ludzi Pracy
Pierwszą stację, upamiętniającą wyrok śmierci na Jezusa, poprowadziła Straż Pożarna, modląc się o siłę i wierność wartościom w misji ratowania życia, jednocześnie wspominając polskich oficerów zamordowanych w 1940 roku w Katyniu, Miednoje i Charkowie. Przy stacji drugiej, modlitwę prowadzili emeryci z Sekcji NSZZ „Solidarność”, prosząc o godne znoszenie trudu starości i pamiętając o obywatelach zamordowanych w Ponarach pod Wilnem. Trzecią stację, pierwszy upadek Chrystusa, powierzono parafianom, którzy polecali Bogu trud codziennych zmagań i upadków, przywołując pamięć o profesorach uczelni lwowskich zamordowanych w lipcu 1941 roku. Stacja czwarta, „Spotkanie Jezusa z Matką”, była prowadzona przez pracowników kolei z PKP, którzy modlili się za wszystkie matki łączące pracę zawodową z opieką nad domem, wspominając Polki z Kresów Wschodnich, które straciły synów walczących w ramach Akcji „Burza”. Piątą stację, prowadzili Rolnicy NSZZ „Solidarność” RI, prosząc o błogosławieństwo w niedocenianym często trudzie pracy na roli oraz upamiętniając rolników z Kresów zamordowanych lub wypędzonych ze swojej ojcowizny. Szósta stacja należała do przedstawicieli Służby Zdrowia, którzy modlili się o umocnienie dla lekarzy i pielęgniarek, pamiętając o osobach niosących pomoc rannym podczas obrony Lwowa, Wilna i Grodna w 1939 roku. Przy stacji siódmej modlili się przedsiębiorcy z Oddziałów RM, prosząc o mądrość i uczciwość w prowadzeniu firm oraz wspominając rzemieślników z Kresów, którzy utracili dorobek życia w wyniku sowieckiej nacjonalizacji. Stację ósmą, „Spotkanie z płaczącymi niewiastami”, prowadziła Sekcja Kobiet, modląc się o umocnienie dla kobiet w ich codziennym świadectwie miłości i pamiętając o sierotach pozostałych po zbrodniach wojennych na Wschodzie. Przy dziewiątej stacji górnicy prosili o nadzieję w ciężkich warunkach pracy, wspominając Polaków deportowanych do katorżniczej pracy w głąb Związku Sowieckiego. Dziesiątą stację poprowadził Zarząd Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, modląc się o obronę godności pracowników i pamiętając o rodakach wypędzonych z Kresów po 1945 roku. Kolejną poprowadziło Towarzystwo Patriotyczne, modląc się za członków organizacji dbających o pamięć narodową i wspominając Orlęta Lwowskie. Stacja dwunasta należała do duchowieństwa, które modliło się o wierność w posłudze, oddając hołd kapłanom zamordowanym na Kresach. Trzynastą stację powierzono pracownikom hospicjów, którzy polecali Bogu osoby towarzyszące chorym w ostatniej drodze, wspominając ofiary ludobójstwa NKWD z lat 1937–1938. Ostatnią, czternastą stację „Złożenie do grobu”, poprowadziła młodzież, modląc się o odwagę w życiowych wyborach i pamiętając o ofiarach ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.
Droga Krzyżowa Ludzi Pracy. Krzyż na ramiona biorą strażacyGość Warszawski
Droga Krzyżowa zakończyła się przy grobie ks. Jerzego, stanowiąc publiczne świadectwo wiary i solidarności, która – jak podkreślał ks. Kotowski – powinna przenikać życie osobiste, rodzinne i społeczne każdego Polaka. Na zakończenie kapłan wspomniał o akcji pomocowej „Kocham Polskę” na rzecz rodaków w Naddniestrzu, objętej patronatem prezydenta RP Karola Nawrockiego.
XXVI Droga Krzyżowa Ludzi Pracy
Msza św. w sanktuarium bł. Jerzego Popiełuszki
