Wernisaż ekspozycji odbył się 14 lipca. - Wierzymy, że pamięć nie jest tylko obowiązkiem wobec przeszłości, ale również zobowiązaniem wobec przyszłości i przyszłych pokoleń - mówiła Katarzyna Legawiec, p.o. dyrektorki Muzeum Niepodległości, podkreślając, że wystawa jest przede wszystkim przypomnieniem o lekarzach i wyrazem szacunku wobec nich.
Ekspozycja powstała dzięki pomocy Głównej Biblioteki Lekarskiej im. Stanisława Konopki w Warszawie (Działu Starej Książki Medycznej) oraz we współpracy z Muzeum Katyńskim. Jej scenariusz opracowali Katarzyna Słojkowska oraz Rafał E. Stolarski.
Galeria składa się z 14 plansz zawierających spisane historie lekarzy, a także dokumenty ze zbiorów własnych oraz z Muzeum Katyńskiego. Podczas prelekcji wypowiedzieli się m.in. Katarzyna Słojkowska, opiekun zbiorów archiwalnych w Głównej Bibliotece Lekarskiej, oraz dr Jacek Konik, kurator, który wprowadził w historię medyków.
Szczególnie cennym dokumentem, którego zdjęcia można obejrzeć na planszach, jest list płk. lek. Jana Władysława Nelkena, napisany 20 listopada 1939 r. do żony Ireny z obozu jenieckiego w Kozielsku. Wyraża w nim tęsknotę za domem, podkreślając, że fotografie żony i dzieci trzymają go przy życiu.
Muzeum Niepodległości wystawiło dla zwiedzających własny element nawiązujący do zbrodni katyńskiej - obraz młodego studenta ASP Marcina Belofa (1966-1990), który zmarł na guza mózgu w wieku 24 lat. Dzieło "Ofiara Sowietów - zbrodnia katyńska" trafił do zbiorów Muzeum Niepodległości z rąk dalekiej kuzynki autora Katarzyny Boruń-Jagodzińskiej, również obecnej na wernisażu. Na odwrocie obrazu student zaznaczył swoje pokrewieństwo z dwoma dziadkami, niejako dedykując im swoje dzieło: "Wnuk zabitego policjanta Władysława Pawlukiewicza (1940 - ofiara Sowietów, zbrodnia katyńska) i zabitego przez Wehrmacht artysty Józefa Belofa (1904-1939) w placówce pod Warszawą".
Wystawa będzie czynna do 30 września. W tym czasie można zagłębić się w historię 11 lekarzy bohaterów: płk. lek. Rocha Brzoski, laryngologa; ppłk. lek. Aleksandra Cybulskiego, specjalisty chorób wewnętrznych; płk. lek. dr. Jana Garbowskiego, internisty; mjr. lek. Wiktora Kalicińskiego, specjalisty anatomii patologicznej; mjr. lek. Jana Królikiewicza, ginekologa; ppłk. lek. Henryka Millaka, bakteriologa; płk. lek. Stefana Mozołowskiego, neurologa; płk. lek. Jana Nelkena, psychiatry; mjr. lek. Stefana Pieńkowskiego, neurologa; ppłk. lek. Michała Rosnowskiego, internisty, oraz płk. lek. Antoniego Szwojnickiego, pediatry.
Szpital Ujazdowski w Warszawie mieścił się przy ul. Górnośląskiej 45, na terenie historycznego Ujazdowa - dawnej siedziby książąt mazowieckich i królów polskich. Był jednym z najstarszych wojskowych placówek medycznych. W 1784 r., kiedy król Stanisław August przekazał Zamek Ujazdowski na koszary wojskowe, powstał przy nich lazaret. Przez lata szpital służył rannym i chorym żołnierzom oraz kształcił nowe kadry medyczne. W czasie II wojny światowej w placówce ratowano życie rannym i chorym, ukrywano osoby pochodzenia żydowskiego oraz ścigane przez Gestapo. Prowadzono tam również tajne nauczanie i szkolono kadry sanitarne AK. Szpital częstokroć nazywano "Rzeczpospolitą Ujazdowską". Został rozwiązany w styczniu 1945 roku. Zachowane budynki szpitala mieszczą się przy ul. Jazdów 5.
W czwartki wstęp do Muzeum Niepodległości jest wolny.
