Uroczystości, rozpoczęte Mazurkiem Dąbrowskiego, miały miejsce na terenie domu prowincjalnego Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi przy ul. Hożej 53, gdzie od 1938 r. urząd przełożonej pełniła matka Matylda Getter.

- Ten dom dawał kąt do spania, ale przede wszystkim dawał nadzieję. Nie odmawiano pomocy Żydom. Dzięki organizacji pracy matki Getter panował tu porządek i spokój. Matka dodawała innym męstwa. Siostry zdawały sobie sprawę z niebezpieczeństwa. Bały się. Ufały Opatrzności Bożej. Przechowywanie dzieci wymagało troski i czuwania. Dzieci początkowo drżące i nieufne nabierały zaufania i swobody. Siostry traktowały je na równi z polskimi dziećmi. Dzieci uczyły się, a starsze uczestniczyły w tajnych kompletach. Często siostry ostrzegano. Ubolewano, że narażają się na niebezpieczeństwo. Matka Getter odpowiadała, że ona ratuje człowieka, a dzięki tej ofierze, Pan Bóg ochroni zgromadzenie przed jeszcze większym niebezpieczeństwem. Żadna siostra ukrywająca dzieci nie zginęła - mówiła s. Barbara Król RM, przełożona prowincjalna.

List do zgromadzonych przy ul. Hożej 53 wystosował marszałek Senatu Stanisław Karczewski. Przypomniał w nim, że w II RP Żydzi byli druga pod względem liczebności mniejszością narodową i stanowili 10 proc. populacji. - „Jedynie w Polsce za pomoc w ratowaniu Żydów groziła kara śmierci. Hanna Krall w książce „Gra o moje życie” napisała, że stawką za jej życie było życie 45 osób, które jej pomagało. Nawet w nieludzkim świecie znalazły się anioły niosące pomoc innym. Obrońcom człowieczeństwa składamy wyrazy najwyższego człowieczeństwa” - odczytał senator Konstanty Radziwiłł.

Głos zabrał również minister Jan Józef Kasprzyk, szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. - Ci, którzy ratowali Żydów, ryzykowali taki wiele, by bliźni mógł przeżyć. Najpiękniej odczytali zdanie z Ewangelii św. Jana, że "Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Jak można było być tak odważnym? - pytał.

I zaraz odpowiedział: - Wracają słowa z modlitwy brewiarzowej: „Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną”. Siostry i sprawiedliwi nie lękali się złego, bo był z nimi Bóg. Stanęliście po stronie dobra i dlatego rzecz po ludzku niemożliwa, stała się możliwa. Jesteście polskimi świętymi. Dziękujemy wam bardzo serdecznie - skierował się do sióstr i odznaczonych przez Instytut Yad Vashem.