Nowy numer 32/2020 Archiwum

Kiedy odchodzi świadek

Zabiera świat, którego doświadczył ze sobą. Mi było dane zajrzeć jeszcze przez powstańcze okno.

Jerzy Lisiecki ps. "2422" i "Jerzy II" siedział na ławeczce, na Cmentarzu Powązkowskim, przy grobie swej matki. Tam po raz pierwszy go spotkałam. Wyglądał niepozornie. Powstańczą biografię zdradzała biało-czerwona opaska. Nie wiadomo, kiedy otoczył go wianuszek słuchaczy. Ktoś zagadnął o historię, o codzienne powstańcze sprawy, ktoś inny przez łzy wyszeptał: "dziękuję”, młoda dziewczyna spontaniczne wręczyła powstańcowi różę. Miało się wrażenie, że jakby każdy chciał tam czegoś istotnego "dotknąć".

Do redakcji warszawskiego Gościa, Jerzy Lisiecki zadzwonił sami. Czuł, że z roku na rok sił coraz mniej i pamięć zawodzi. Mówił, że się spieszy. Miał wówczas 90 lat. Chciał po raz kolejny wszystko powiedzieć. Nie wszystko już pamiętał - najbardziej utkwiły te tragiczne wydarzenia, śmierć matki, brata. Ale nie do końca o to chodziło. Zależało mu, żeby zaszczepić w młodym pokoleniu patriotycznego ducha - miłość do Boga, drugiego człowieka, z których rodzi się miłość do ojczyzny. Im dłużej rozmawialiśmy, tym bardziej zaczynałam doświadczać tamtego świata - życzliwych relacji, szacunku do rodziców, troski o wspólne dobro, subtelności i wrażliwości na drugiego człowieka, powstańczych nastrojów, humoru i radości z każdego zwycięstwa nad okupantem.

Co roku 1 sierpnia na Powązki przyjeżdżają Polacy z różnych części kraju. Widok Powstańców otoczonych słuchaczami to nie rzadkość. Ludzie słuchają, słuchają i chłoną. Bardziej niż historię, treść starają się zapamiętać sercem. To ostatnie momenty, zanim powstańcy tamten świat zabiorą ze sobą.

Jerzy Lisiecki w wieku 91 lat spoczął 27 marca na Powązkach. Przed śmiercią udało mu się uchylić okno, z którego widać było Powstanie. Dziękuję.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama