Uroczystościom przewodniczył diecezjalny moderator Żywego Różańca, o. Michał Szałkowski OP, a wydarzenie zgromadziło licznych czcicieli modlitwy różańcowej, m.in. z parafii św. Stanisława Kostki na Żoliborzu, św. Judy Tadeusza na Mokotowie, Matki Bożej Różańcowej na Służewie (dominikanie) oraz Wniebowstąpienia Pańskiego na Ursynowie. Wśród warszawskich Żywego Różańca byli także wierni z parafii Najświętszego Zbawiciela, św. Aleksandra, św. Augustyna, św. Łukasza, św. Jana Kantego, Matki Bożej Loretańskiej, Chrystusa Króla, św. Józefa oraz św. Bartłomieja Apostoła. Spoza granic Warszawy do katedry dotarli pielgrzymi z Brwinowa (parafia św. Floriana) oraz z Mogielnicy (również parafia św. Floriana). Powitano także wiernych z Chynowa z parafii Świętej Trójcy, z Grodziska Mazowieckiego z parafii św. Anny, z Piastowa z parafii Chrystusa Króla Wszechświata oraz grupę z parafii w Ołtarzewie.

Inauguracja odbyła się w warszawskiej archikatedrze, "matce wszystkich kościołów” archidiecezji.

- Wybór miejsca nie był przypadkowy. To tutaj spoczywa bł. Stefan Wyszyński, wielki czciciel Maryi, który zawierzył siebie i cały Kościół w Polsce Maryi. Ta świątynia stanowi serce życia duchowego stolicy. Celem rozpoczynającego się roku jubileuszowego, który potrwa do 12 grudnia 2026 r., jest dziękczynienie za dwa wieki istnienia stowarzyszenia Żywego Różańca oraz odnowienie gorliwości modlitewnej w parafiach - podkreślił o. Michał Szałkowski OP.

Uroczystości rozpoczęły się konferencją poświęconą założycielce dzieła Żywego Różańca, bł. Paulinie Jaricot. Na ołtarzu stanęły jej relikwie. Prelekcję wygłosiła siostra Emmanuela Stachurska, loretanka i redaktorka miesięcznika „Różaniec”, kreśląc obraz kobiety, której życie rozpięte było między spektakularnymi dziełami apostolskimi a głębokim osobistym cierpieniem ofiarowanym za Kościół.

Siostra Emmanuela rozpoczęła od nakreślenia tła biograficznego, wspominając o młodości Pauliny, która pochodziła z zamożnej rodziny fabrykantów jedwabiu i początkowo prowadziła życie typowe dla swojej sfery. Jako mała dziewczynka była żywiołowa, ale czuła mistyczną atmosferę kościoła. Kochała figurę Matki Bożej Łaskawej, ale najbardziej pociągało ją Tabernakulum, przy którym zwierzała się Jezusowi. W wieku nastoletnim jej relacja z Jezusem zeszła na drugi plan. Stała się próżna, kochała modę i stroje, wyznaczając trendy wśród rówieśniczek. Przełomem stał się nieszczęśliwy upadek i wynikająca z niego ciężka choroba układu nerwowego, pląsawica. Choroba doprowadziła ją do wycieńczenia i depresji. Lekarze nie dawali jej szans na pełny powrót do zdrowia. Do tego nieszczęścia dołączyło kolejne – choroba jej mamy. Między mamą i córką powstała sekretna więź, każda z nich ofiarowała swoje życie Panu Bogu w zamian za uratowanie życia tej drugiej. Pan Bóg przyjął ofiarę mamy Pauliny, która na łożu śmierci z wiarą dziękowała Bogu za ocalenie córki. Po śmierci mamy Paulina wróciła do zdrowia oraz kieruje swoje serce ku Bogu. Kluczowym momentem duchowym było jednak jej nawrócenie pod wpływem wielkopostnego kazania o próżności, które skłoniło młodą Francuzkę do radykalnej zmiany stylu życia, porzucenia bogatych strojów i oddania się służbie ubogim.

Siostra Emmanuela podkreśliła, że Paulina miała "impulsywny charakter" i długo walczyła z dwiema wadami: pychą i gniewem. Pisała w autobiografii o swoich wybuchach złości, nad którymi starała się panować.

W centrum wystąpienia znalazła się geneza dwóch wielkich dzieł zainicjowanych przez Paulinę: Dzieła Rozkrzewiania Wiary (Papieskie Dzieła Misyjne) oraz Żywego Różańca. Siostra Emmanuela Stachurska wyjaśniła, że w 1826 roku Paulina, kierowana pragnieniem uczynienia modlitwy dostępną dla każdego - w tym dla zapracowanych robotników, dzieci i osób starszych - stworzyła system oparty na współpracy grupy. Idea ta polegała na tym, aby piętnaście osób dzieliło między siebie tajemnice różańcowe, odmawiając codziennie tylko jedną dziesiątkę. Dzięki temu, mimo indywidualnych ograniczeń czasowych, cała grupa wspólnie odmawiała pełny Różaniec każdego dnia, tworząc potężne zaplecze modlitewne dla Kościoła.

Siostra Stachurska opowiedziała o nieudanej próbie stworzenia przez Paulinę chrześcijańskiego modelu fabryki, co w wyniku oszustwa doprowadziło ją do bankructwa i całkowitego ubóstwa. Błogosławiona Paulina zmarła w opuszczeniu, na pożyczonym sienniku, będąc wpisaną na listę nędzarzy, jednak jej ofiara i dzieła przetrwały, stając się fundamentem dla Papieskich Dzieł Misyjnych oraz Stowarzyszenia Żywy Różaniec, które trwa do dziś.

Prelegentka podkreśliła, że filarem duchowości Żywego Różańca według założycielki jest medytacja tajemnic życia Jezusa i Maryi. Ważnym elementem apostolstwa w Żywym Różańcu jest również od samego początku propagowanie dobrej katolickiej prasy i książek jako świadome przeciwstawienie się szerzeniu treści i ideologii odległych od wiary, a także całkowite oddanie się Maryi i akceptacja cierpienia jako drogi do zjednoczenia z Jezusem.

Podczas uroczystości ojciec Michał Szałkowski zaznaczył, że wielu świętych używało Różańca jako broni w walce duchowej. W rozmowie z "Gościem Niedzielnym" dominikanin podzielił się osobistą historią odkrywania wartości Różańca. Kluczową postacią była jego babcia Irena. Gdy o. Michał miał około 15 lat, babcia, tracąc wzrok, prosiła go o wspólne odmawianie Różańca, obawiając się, że sama pogubi paciorki. To doświadczenie było dla niego momentem przełomowym - zauważył zachwyt babci i to, że podczas modlitwy czas jakby się zatrzymywał, tworząc inną rzeczywistość. Wkrótce wstąpił do zakonu, założonego przez św. Dominika, któremu tradycja przypisuje upowszechnienie modlitwy różańcowej w Kościele. Dla dominikanina Różaniec stał się także elementem tożsamości zakonnej - od momentu obłóczyn 30 lat temu nosi go przy pasie, a konstytucje zakonne zobowiązują go do codziennego odmawiania jednej części. Ojciec Szałkowski podkreślił, że choć Różaniec jest „kołem ratunkowym” w trudnych chwilach (zgodnie z zasadą: „jeśli coś cię przerasta, zawierz to Matce Bożej”), to przede wszystkim służy budowaniu relacji z Maryją. Jest to wypełnienie woli Jezusa z krzyża, który powierzył nas swojej Matce, a tajemnice różańcowe pozwalają nie tylko poznawać historię, ale odnajdywać w życiu Maryi własne życie.

Po konferencji zgromadzeni odmówili wspólnie Różaniec. Kulminacyjnym punktem była uroczysta Msza Święta, której przewodniczył i homilię wygłosił ks. prałat Bogdan Bartołd, proboszcz archikatedry. Kapłan podkreślił, że Maryja potrafi odwdzięczyć się za każdą dziesiątkę Różańca. Obrazowo przedstawił scenę sądu, w której Matka Boża staje w obronie grzesznika przed Jezusem, mówiąc: „Spójrz, mój Synu, to jest też mój syn. To jest też moja córka. Czy znajdziesz miejsce w domu swoim na nich?”.

Nawiązując do konferencji, kaznodzieja przypomniał, że Różaniec jest modlitwą najbardziej absorbującą człowieka, angażującą go na trzech płaszczyznach: manualnym (trzymanie różańca w ręku i przesuwanie paciorków), werbalnym przez wielokrotne powtarzanie „Zdrowaś Maryjo”, które jest „wyniesieniem naszej ludzkiej natury aż po bramy samego nieba”, oraz kontemplacyjnym, bo istota tej modlitwy, polega na odnalezieniu swojej codzienności w życiu Maryi i słuchaniu Boga.

Ksiądz Bogdan Bartołd podkreślił, że Różaniec jest bronią przeciwko wszelkiemu złu.

- Wierzę w to mocno, że jeśli będziemy mieli w rękach różańce i będziemy się modlić, nic złego nam nie grozi, a wszelkie zło zwyciężymy - podkreślił.

Uroczystość zakończyła się agapą przygotowaną przez katedralną wspólnotę Żywego Różańca.

Z okazji jubileuszu każdego miesiąca w wyznaczonych kościołach stacyjnych można będzie uczestniczyć o godz. 11 w konferencjach tematycznych, wspólnej modlitwie różańcowej oraz Eucharystii sprawowanej pod przewodnictwem biskupów warszawskich (o godz. 12). Po grudniowej inauguracji w archikatedrze, kolejne spotkania odbędą się w sanktuarium na Siekierkach (10 stycznia), w kościele św. Stanisława Kostki (10 lutego), w kościele Najświętszego Zbawiciela (14 marca) oraz w Diecezjalnym Sanktuarium Żywego Różańca w Piasecznie (11 kwietnia). W miesiącach wiosennych i letnich wierni pielgrzymować będą do Niepokalanowa, sanktuarium MB Fatimskiej w Ursusie, do Lewiczyna oraz do Góry Kalwarii. Jesienna część obchodów obejmie spotkania w parafii św. Marii Magdaleny na Bielanach, u dominikanów na Służewie oraz w sanktuarium MB Łaskawej na Starym Mieście. Zakończenie: 12 grudnia w archikatedrze warszawskiej.

Organizatorzy kładą duży nacisk na to, aby nadchodzące konferencje uświadomiły uczestnikom apostolski wymiar ich zaangażowania, przypominając, że Różaniec powinien przekładać się na konkretne czyny i działanie, a nie pozostawać jedynie recytacją formuł. Celem całego cyklu spotkań jest odrodzenie Żywego Różańca w archidiecezji, zwiększenie świadomości obecnych członków oraz dotarcie do nowych osób, które mogą zachwycić się tą duchowością.