Z okna modernistycznej willi Żabińskich, w pobliżu wybiegu flamingów, widać wyjście z podziemnego tunelu. To właśnie tutaj Jan Żabiński, dyrektor zoo, wraz z żoną Antoniną stworzyli azyl dla ponad setki Żydów uciekających z getta. Kluczowym elementem ich systemu wczesnego ostrzegania był salonowy fortepian. Gdy do willi zbliżali się niemieccy oficerowie lub inne osoby postronne, Antonina siadała do instrumentu. Wybór utworów nie był przypadkowy – konkretne motywy muzyczne przekazywały ukrywającym się w piwnicach lokatorom precyzyjne instrukcje. Najsłynniejszym sygnałem była aria z operetki „Piękna Helena” Offenbacha. Jej dźwięki oznaczały, że należy natychmiast zachować absolutną ciszę lub ewakuować się podziemnym tunelem prowadzącym z piwnicy bezpośrednio do gęstych zarośli między ptasimi wolierami.